مطمئن باش... برو

مطمئن باش... برو

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

و چه زشت

به من و سادگی ام خندیدی

به من و عشقی پاک

که پر از یاد تو بود

که خیالم می گفت

تا ابد مال تو بود

مطمئن باش... برو

تو برو تا راحت

تکه های دل خود را سر هم بند زنم

دل من

دل من تـنها بـود ،

دل من هرزه نـبـود ...

دل من عادت داشـت ، که بمانـد یک جا

به کجا ؟!

معـلـوم است ، به در خانه تو !

دل من عادت داشـت ،

که بمانـد آن جا ، پـشـت یک پرده تـوری

که تو هر روز آن را به کناری بزنی ...

دل من ساکن دیوار و دری ،

که تو هر روز از آن می گـذری .

دل من ساکن دستان تو بود

دل من گوشه یک باغـچه بـود

که تو هر روز به آن می نگری

راستی ، دل من را دیـدی ...؟!!

زهر شیرین

ترا من زهر شیرین خوانم ای عشق

                                                               که نامی خوشتر از اینت ندانم
وگر هر لحظه رنگی تازه گیری
                                                                به غیر از زهر شیرینت نخوانم
تو زهری زهر گرم سینه سوزی
                                                                تو شیرینی که شور هستی از تست
شراب جام خورشیدی که جان را
                                                                نشاط از تو غم از تو مستی از تست
به آسانی مرا از من ربودی
                                                                درون کوره غم آزمودی
دلت آخر به سرگردانیم سوخت 
                                                                 نگاهم را به زیبایی گشودی
بسی گفتند دل از عشق برگیر
                                                                 که نیرنگ است و افسون است و جادوست
ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
                                                                 که او زهر است اما نوشداروست
 چه غم دارم که این زهر تب آلود
                                                                  تنم را در جدایی می گدازد
از آن شادم که در هنگامه درد 
                                                                  غمی شیرین دلم را می نوازد
اگر مرگم به نامردی نگیرد
                                                                 مرا مهر تو در دل جاودانی است
وگر عمرم به ناکامی سرآید 
                                                                 ترا دارم که مرگم زندگی است

به غم کسی اسیرم که ز من خبر ندارد

 

به غم کسی اسیرم که ز من خبر ندارد



عجب از محبت من که در او اثر ندارد



غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد



دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد

 

یادمبر

عشق من خاطره عشق من از ياد مبر
يادم ای شاخ گل نسترن از ياد مبر

آن گل ياس سپيدی که به دستم دادی
ای گل ياس سپيد چمن از ياد مبر

خاطرات خوش این عشق جنون‌آسا را
مبر ای بوی خوش یاسمن از ياد مبر

چون ببوسد لب مهتاب گل روی تو را
بوسه‌ام ای گل مهتاب تن از ياد مبر

چون پر نرم نسيمی بنوازد رويت
نغمه نرم غزل‌های من از ياد مبر

ياد باد آنکه مرا يار عزيزت خواندی
ياد اين يار عزيز کهن از ياد مبر

از غمت سوخته‌ام با ستمت ساخته‌ام
اين همه سوختن و ساختن از ياد مبر

عالم و هر چه در او هست ببر از يادت
ليک دل دادن و عاشق شدن از ياد مبر

                                         

                                                 خسرو فرشیدورد

به خدا اگر بمیرم كه دل از تو بر نگیرم

به خدا اگر بمیرم كه دل از تو بر نگیرم

برو اى طبیبم از سر كه دوا نمى ‏پذیرم
همه عمر با حریفان بنشستمى و خوبان
تو بخاستى و نقشت بنشست در ضمیرم
مده اى حكیم، پندم كه به كار در نبندم
كه ز خویشتن گریزست و ز دوست ناگزیرم
برو، اى سپر، ز پیشم كه به جان رسید پیكان
بگذار تا ببینم كه، كه مى‏زند به تیرم؟
نه نشاط دوستانم نه فراغ بوستانم
بروید، اى رفیقان، به سفر كه من اسیرم
تو در آب اگر ببینى حركات خویشتن را
به زبان خود بگویى كه به حسن بى‏ نظیرم
تو به خواب خوش بیاساى و به عیش و كامرانى
كه نه من غنوده‏ام دوش و نه مردم از نفیرم
نه توانگران ببخشند فقیر ناتوان را؟
نظرى كن اى توانگر، كه به دیدنت فقیرم
اگرم چو عود سوزى، تن من فداى جانت
كه خوش است عیش مردم به روایح عبیرم
نه تو گفته‏اى كه سعدى نبرد ز دست من جان؟
نه، به خاك پاى مردان، چو تو مى‏كشى نمیرم

سعدی

رنج دیرین

حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست
آه ازین درد که جز مرگ منش درمان نیست 

 این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم
 که بلاهای وصال تو کم از هجران نیست 
 

آنچنان سوخته این خاک بلاکش که دگر
انتظار مددی از کرم باران نیست

به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت
 آن خطا را به حقیقت کم ازین تاوان نیست 

 این چه تیغ است که در هر رگ من زخمی ازوست
 گر بگویم که تو در خون منی بهتان نیست 
 

رنج دیرینه ی انسان به مداوا نرسید
 علت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست 
 

صبر بر داغ دل سوخته باید چون شمع
 لایق صحبت بزم تو شدن آسان نیست

تب و تاب غم عشقت دل دریا طلبد
هر تنک حوصله را طاقت این توفان نیست

سایه صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز
 ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

هوشنگ ابتهاج

بی تو

از کجا آمده ای ؟

که چنین نمناکی !

زیر باران بودی ؟

ای خیال ابدی !

بی تو من تنهایم

تو چرا غمگینی ؟

من اگر می گریم

ترس فردا دارم

ترس بی تو ماندن

تو چرا می گریی ؟

ای صدای قدمت

نبض دلتنگی من

من اگر دلتنگم

تو چرا تنهایی ؟

رو به رویم بنشین

حرف دل با من گو

من اگر خاموشم

تو چرا دلتنگی ؟

من اگر تاریکم

مثل شب های دگر

پشت این پنجره ها

تو چرا خاموشی ؟

من اگر می بارم

مثل باران بهار

تو چرا نمناکی ؟

سایه ات زد فریاد

من برای غم تو می گریم

من مسافر هستم

آمدم تا بروم

رفتنم تا ابدیت جاریست

ساقی نامه

الهی به مستان ميخانه ات
به عقل آفرینان دیوانه ات

الهی به آنانکه در تو گُمند
نهان از د ل و دیده مردمند

به دُردی کش لُجّه کبریا
که آمد به شأنش فرود إنّما

به دُرّی که عرش است او را صدف
به ساقیّ کوثر ، به شاه نجف

به نور دل صبح خيزان عشق
ز شاد ی به اندُه گریزان عشق

به آن دل پرستان بی پا و سر
به شادی فروشان بی شور و شر

به رندان سر مست آگاه دل
که هرگز نرفتند جز راه دل

به مستان افتاده در پای خُم
به مخمور با مرگ در اشتُلم

به شام غریبان به جام صبوح
کز ایشانْست شام سحر را فتوح

کز آن خوبرو چشم بد دور باد
غلط دور گفتم که خود کور باد

که خاکم گِل از آ ب انگور کن
سراپای من آتش طور کن

خدا را به جان خراباتيان
کزین تهمتِ هستيم وارهان

به ميخانة وحدتم راه ده
دل زنده و جان آگاه ده

که از کثر ت خلق تنگ آمدم
به هر سو شدم سر به سنگ آمدم

مِئی ده که چون ریزیش در سبو
برآرد سبو از دل آواز "هو"

از آ ن می که در دل چو منز ل کند
بدن را فروزان تر از دل کند

از آ ن می که چون عکسش افتدبه باغ
کند غنچه را گوهر شب چراغ

از آ ن می که چون عکس بر لب زند
لب شيشه تبخاله از تب زند

از آ ن می که گر شب ببيند به خواب
به شب سر زند از دلِ آفتاب

از آن می که گر عکسش افتد به جان
تواند در آن دید حق را عيان

از آن می که چون ریزیش در سبو
همه قُل هو الله آید از او

از آ ن می که در خم چو گيرد قرار
برآرد ز خود آتشی چون چنار

مئی صاف ز الودگیِّ بشر
مبدّل به خير اندر او جمله شر

مئی معنی افروز و صورت گداز
مئی گشته معجون راز و نياز

مئی از منیّ و توئی گشته پاک
شود خون فتد قطره ای گر به خاک

به یک قطره آبم ز سر در گذشت
به یک آه بيمار ما درگذشت

چشی گر از آن باده کوکو زنی
شدی چون از آن مست هوهو زنی

دماغم ز ميخانه بوئی شنيد
حذر کن که دیوانه هوئی شنيد

بگيرید زنجيرم ای دوستان
که پيلم کند یاد هندوستان

دماغم پریشان شد از بوی می
فرو نایدم سر به کاوس و کی

پریشان دماغيم ساقی کجاست
شراب ز شب مانده باقی کجاست

بزن هر قدر خواهيم پا به سر
سر مست از پا ندارد خبر

مئی را که باشد در او این صفت
نباشد بغير از می معرفت

تو در حلقة می پرستان درآ
که چيزی نبينی بغير از خدا

کنی خاک ميخانه گر توتيا
ببينی خدا را به چشم خدا

به ميخانه آ و صفا را ببين
ببين خویش را و خدا را ببين

بيا تا به ساقی کنيم اتّفاق
درونها مصفّی کنيم از نفاق

چو مستان به هم مهربانی کنيم
دمی بی ریا زندگانی کنيم

بگيریم یک دم چو باران به هم
که اینک فتادیم یارا ن به هم

مغنّی سحر شد خروشی برآر
ز خامانِ افسرده جوشی برآر

که افسرده ی صحبت زاهدم
خراب می و ساغر و شاهدم

بيا تا سری در سر خم کنيم
من و تو ، تو و من همه گم کنيم

سرم در سر می پرستانِ مست
که جز می فراموششان هر چه هست

فزون از دو عالم تو در عالمی
بدین سان چرا کوتهیّ و کمی

چه افسرده ای رنگ رندان بگير
چرا مرده ای آب حيوان بگير

از این دین به دنيا فروشان مباش
بجز بنده ی باده نوشان مباش

چه درمانده دلق و سجّاده ای
مکش بار محنت بکش باده ای

مکن قصّه زاهدان هيچ گوش
قدح تا توانی بنوشان و نوش

حدیث فقيهان برِ ما مکن
زقطره سخن پيش دریا مکن

که نور یقين از دلم جوش زد
جنون آمد و بر صف هوش زد

قلم بشکن و دور افکن سَبَق
بشویان کتاب و بسوزان ورق

که گفته که چندین ورق را ببين
ورق را بگردا ن و حقّ را ببين

تعالی اللَهْ از جلوه آفتاب
که بر جملگی تافت چون آفتاب

بدین جلوه از جا نرفتی چه ای
تو سنگی کلوخی جمادی چه ای

صبوح است ساقی برو می بيار
فتوح است مطرب دف و نی بيار

نماز ارنه از روی مستی کنی
به مسجد درون بت پرستی کنی

رخ ای زاهد از می پرستان متاب
تودر آتش افتاده ای ما در آب

ندوزی چو حيوان نظر بر گياه
بيابی اگر لذّت اشک و آه

همه مستی و شور و حاليم ما
ز تو چون همه قيل و قاليم ما

دگر طعنه باده بر ما مزن
که صد مار زن بهتر از طعنه زن

به مسجد رو و قتل و غارت ببين
به ميخانه آ و طهارت ببين

به ميخانه آ و حضوری بکن
سيه کاسه ای کسب نوری بکن

چو من گر از آن باده بی من شوی
به گلخن در آ ن رشگ گلشن شوی

چه آب است کآتش به جان افکند
که گر پير نوشد جوان افکند

 

رضي الدين آرتيماني

دلبری و بی‌دلی اسرار ماست

دلبری و بی‌دلی اسرار ماست      
کار کار ماست چون او یار ماست
نوبت کهنه فروشان درگذشت     
نوفروشانیم و این بازار ماست
نوبهاری کو جهان را نو کند     
جان گلزارست اما زار ماست
عقل اگر سلطان این اقلیم شد     
همچو دزد آویخته بر دار ماست
آنک افلاطون و جالینوس ماست     
پرفنا و علت و بیمار ماست
گاو و ماهی ثری قربان ماست     
شیر گردونی به زیر بار ماست
هر چه اول زهر بد تریاق شد     
هر چه آن غم بد کنون غمخوار ماست
دعوی شیری کند هر شیرگیر      
شیرگیر و شیر او کفتار ماست
ترک خویش و ترک خویشان می‌کنیم    
هر چه خویش ما کنون اغیار ماست
خودپرستی نامبارک حالتی‌ست     
کاندر او ایمان ما انکار ماست
هر غزل کان بی‌من آید خوش بود     
کاین نوا بی‌فر ز چنگ و تار ماست
شمس تبریزی به نور ذوالجلال      
در دو عالم مایه اقرار ماست

مولانا

مست شدم تا به خرابات دوش

مست شدم تا به خرابات دوش

 نعره‌زنان رقص‌کنان دردنوش

 جوش دلم چون به سر خم رسید

 زآتش جوش دلم آمد به جوش

 پیر خرابات چو بانگم شنید

گفت درآی ای پسر خرقه‌پوش

 گفتمش ای پیر چه دانی مرا

 گفت ز خود هیچ مگو شو خموش

 مذهب رندان خرابات گیر

خرقه و سجاده بیفکن ز دوش

کم زن و قلاش و قلندر بباش

 در صف اوباش برآور خروش

 صافی زهاد به خواری بریز

 دردی عشاق به شادی بنوش

صورت تشبیه برون بر ز چشم

 پنبه‌ی پندار برآور ز گوش

 تو تو نه‌ای چند نشینی به خود

 پرده‌ی تو بردر و با خود بکوش

 قعر دلت عالم بی‌منتهاست

رخت سوی عالم دل بر بهوش

 گوهر عطار به صد جان بخر

 چند بود پیش تو گوهر فروش

شعر از عطار

قطار خدا

قطاری که به مقصد خدا می رفت ٬ لختی در ايستگاه دنيا توقف کرد و پيامبر رو به جهان کرد و گفت مقصد ما خداست ٬ کيست که با ما سفر کند ؟ کيست که رنج و عشق توامان بخواهد ؟ کيست که باور کند دنيا ايستگاهی است تنها برای گذشتن ؟

قرن ها گذشت اما از بيشمار آدميان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند .

از جهان تا خدا هزار ايستگاه بود . در هر ايستگاه که قطار می ايستاد ٬ کسی کم می شد . قطار می گذشت و سبک می شد . زيرا سبکی قانون راه خداست .

قطاری که به مقصد خدا می رفت ٬ به ايستگاه بهشت رسيد . پيامبر گفت :‌اينجا بهشت است . مسافران بهشتی پياده شوند . اما اينجا ايستگاه آخرين نيست .

مسافرانی که پياده شدند ٬ بهشتی شدند . اما اندکی ٬ باز هم ماندند ٬ قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند .

آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت : دورود بر شما ٬ راز من همين بود . آن که مرا می خواهد ٬ در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد .

و آن هنگام که قطار به ايستگاه آخر رسيد ٬ ديگر نه قطاری بود و نه مسافری

 

چراغ چشم تو

تو کیستی، که من اینگونه بی‌تو بی‌تابم؟
شب از هجوم خیالت نمی‌برد خوابم
تو چیستی، که من از موج هر تبسّم تو
بسان قایق، سرگشته، روی گردابم!
تو در کدام سحر، بر کدام اسب سپید؟
تو را کدام خدا؟
تو از کدام جهان؟
تو در کدام کرانه، تو از کدام صدف؟
تو در کدام چمن، همره کدام نسیم؟
تو از کدام سبو؟
من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه!
چه کرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!
مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه!
کدام نشاط دویده است از تو در تن من؟
که ذرّه‌های وجودم تو را که می‌بینند،
به رقص می‌آیند،
سرود می‌خوانند!
چه آرزوی محالی است زیستن با تو
مرا همین بگذارند یک سخن با تو:
به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر!
به من بگو که برو در دهان شیر بمیر!
بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف!
ستاره‌ها را از آسمان بیار به زیر؟
تو را به هر چه تو گویی، به دوستی سوگند
هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه.
که صبر، راه درازی به مرگ پیوسته ست!
تو آرزوی بلندی و، دست من کوتاه
تو دوردست امیدی و پای من خسته است.
همه‌ی وجود تو مهر است و جان من محروم
چراغ چشم تو سبزست و راه من بسته است.

فریدون مشیری

من از آغاز می ترسم

من از آغاز می ترسم
من از پرواز می ترسم
من از آغاز یک پرواز بی احساس می ترسم!

من از تکرار می ترسم
من از انکار می ترسم
من از تکرار انکار همین احساس می ترسم!

من از سوختن نمی ترسم
من ار ساختن نمی ترسم
من از ساختن کنار سوختن احساس می ترسم!

من از تاختن نمی ترسم
من از باختن نمی ترسم
من از تاختن برای باختن احساس می ترسم!

من از احساس می ترسم
من از آغاز یک پرواز بی احساس
واسه تکرار انکار دل حساس می ترسم!

من از احساس می ترسم
من از تاختن برای باختن احساس
برای سوختن و ساختن کنار این دل حساس می ترسم!

من از پرواز بی احساس می ترسم

محمود صانع

 

 

جانان من

پوشیده چون جان می روی اندر میان جان من               سرو خرامان منی ای رونق بستان من

چون می روی بی‌من مرو ای جان جان بی‌تن مرو          وز چشم من بیرون مشو ای مشعله تابان من

هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم                   چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من

تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم                       ای دیدن تو دین من وی روی تو ایمان من

بی پا و سر کردی مرا بی‌خواب و خور کردی مرا             در پیش یعقوب اندرآ ای یوسف کنعان من

از لطف تو چون جان شدم وز خویشتن پنهان شدم         ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من

گل جامه در از دست تو وی چشم نرگس مست تو          ای شاخه‌ها آبست تو وی باغ بی‌پایان من

یک لحظه داغم می کشی یک دم به باغم می کشی    پیش چراغم می کشی تا وا شود چشمان من

ای جان پیش از جان‌ها وی کان پیش از کان‌ها              ای آن بیش از آن‌ها ای آن من ای آن من

چون منزل ما خاک نیست گر تن بریزد باک نیست          اندیشه‌ام افلاک نیست ای وصل تو کیوان من

بر یاد روی ماه من باشد فغان و آه من                          بر بوی شاهنشاه من هر لحظه‌ای حیران من

ای جان چو ذره در هوا تا شد ز خورشیدت جدا              بی تو چرا باشد چرا ای اصل چارارکان من

ای شه صلاح الدین من ره دان من ره بین من              ای ای فارغ از تمکین من ای برتر از امکان من

مولانا

دوشاعر

 گفته می شود که حميد مصدق عاشق فروغ فرخزاد بوده است که به هم نرسیده

  بودندو یکی از اشعار آنها در وصف هم به قرار زیر است




  شعر زیبای حميد مصدق:

  تو به من خنديدي و نمي دانستي

  من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم

   باغبان از پي من تند دويد 

  سيب را دست تو ديد

  غضب آلود به من كرد نگاه

  سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

  و تو رفتي و هنوز،

  سالهاست كه در گوش من آرام آرام

 خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم

  و من انديشه كنان غرق در اين پندارم

  كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت





  جواب زيباي فروغ فرخ زاد :

  من به تو خنديدم

  چون كه مي دانستم

  تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي

  پدرم از پي تو تند دويد

  و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه

  پدر پير من است

  من به تو خنديدم

  تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

  بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و

  سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك

  دل من گفت: برو

  چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را ...

  و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام

  حيرت و بغض تو تكرار كنان

  مي دهد آزارم

  و من انديشه كنان غرق در اين پندارم 

  كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت

 

من به امار زمین مشکوکم

من به آمار زمین مشکوکم تو چطور؟

اگر این سطح پر از آدمهاست

پس چرا این همه دلها تنهاست؟

بیخودی می گویند هیچ کس تنها نیست

چه کسی تنها نیست؟ همه از هم دورند

همه در جمع ولی تنهایند

من که در تردیدم تو چطور؟

نکند هیچکسی اینجا نیست

گفته بود آن شاعر :

هر که خود تربیت خود نکند حیوان است

آدم آنست که او را پدر ومادر نیست

من به آمار،به این جمع

و به این سطح  که گویند پر از آدمهاست

مشکوکم   

نکند هیچکسی اینجا نیست

من به آمار زمین مشکوکم

چه کسی گفته که این سطح پر از آدمهاست؟

من که می گویم نیست

گر که هست دلش از کثرت غم فرسوده ست

یا که رنجور و غریب

خسته ومانده ودر مانده براه

پای در بند و اسیر

سرنگون مانده به چاه

خسته وچشم به راه

تا که یک آدم از آنچا برسد

همه آن جا هستند

هیچکس آن جا نیست 

وای از تنهایی

همه آن جا هستند

هیج کس آنجا نیست

هیچکس با او نیست

هیچکس هیچکس

من به آمار زمین مشکوکم

من به آمار زمین مشکوک

چه عجب چیزی گفت

چه شکر حرفی زد

گفت:من تنهایم 

هیچکس اینجا نیست

گفت:اگر اشک به دادم نرسد می شکنم

اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

بر لب کلبه ی محصور وجود

من در این خلوت خاموش سکوت

اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

اگر از هجر تو آهی نکشم

 اندر این تنهایی

به خدا می شکنم به خدا می شکنم

من به آمار زمین شک دارم

چه کسی گفته که این سطح پر از آدمهاست؟

سهراب سپهری

غلام قمر

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو
                                                   پیش من جز سخن شهد و شکر هیچ مگو

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو
                                                    ور از این بی‌خبری رنج مبر هیچ مگو

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت    

                                                     آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم
                                                     گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

من به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت
                                                   سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد
                                                  در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگو

گفتم ای دل چه مه‌ست این دل اشارت می‌کرد
                                                  که نه اندازه توست این بگذر هیچ مگو

گفتم این روی فرشته‌ست عجب یا بشر است
                                                 گفت این غیر فرشته‌ست و بشر هیچ مگو

گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد
                                                گفت می‌باش چنین زیر و زبر هیچ مگو

ای نشسته تو در این خانه پرنقش و خیال
                                                خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو

گفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست
                                               گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو

                                                    مولوی

 

شاهد افلاکی

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی
چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی
 من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم
تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی
خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم
تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی
ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی
من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی
در سینه سوزانم مستوری و مهجوری
در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی
من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی
من سلسله موجم تو سلسله جنبانی
از آتش سودایت دارم من و دارد دل
داغي که نمی بینی دردی که نمی دانی
دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم
کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی
ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت ؟
روی از من سر گردان شاید که نگردانی

رهی معیری

سپیده ی عشق

آسمان همچو صفحه ی دل من

روشن از جلوه های مهتابست

امشب از خواب خوش گریزانم

که خیال تو خوشتر از خوابست

 

خیره بر سایه های وحشی بید

می خزم در سکوت بستر خویش

باز دنبال نغمه ای دلخواه

می نهم سر بروی دفتر خویش

 

تن صدها ترانه می رقصد

در بلور ظریف آوایم

لذتی ناشناس و رؤیا رنگ

می دود همچو خون به رگهایم

 

آه... گوئی زدخمه ی دل من

روح شبگرد مه گذر کرده

یا نسیمی در این ره متروک

دامن از عطر یاس تر کرده

 

بر لبم شعله های بوسه ی تو

می شکوفد چو لاله گرم نیاز

در خیالم ستاره ای پر نور

می درخشد میان هاله ی راز

 

ناشناسی درون سینه ی من

پنجه بر چنگ و رود می ساید

همره نغمه های موزونش

گوئیا بوی عود می آید

 

آه... باور نمی کنم که مرا

با تو پیوستنی چنین باشد

نگه آن دو چشم شور افکن

سوی من گرم و دلنشین باشد

 

بیگمان زان جهان رؤیائی

زهره بر من فکنده دیده ی عشق

می نویسم بروی دفتر خویش

« جاودان باشی ای سپیده ی عشق »

فروغ فرخزاد

نگاهت را نمی خواهم

نگاهت را نمی خوانم نه با مایی نه بی مایی
ز کارت حیرتی دارم نه با جمعی نه تنهایی

گهی از خنده گلریزی  مگر ای غنچه گلزاری ؟
گهی از گریه لبریزی مگر ای ماه دریایی ؟

چه می کوشی به طنازی که بر ابرو گره بندی
به هر حالت که بنشینی میان جمع زیبایی

درون پیرهن داری تنی از آرزو خوشتر
چرا پنهان کنی ای جان بهشت آرزوهایی؟

گهی با من هم آغوشی گهی از ما گریزانی
بدین افسونگری در خاطرم چون نقش رویایی

لبت گر بی سخن باشد نگاهت صد زبان دارد
بدین مستانه دیدن ها نه خاموشی نه گویایی

گهی از دیده پنهانی پریزادی پریرویی
گهی در جان هویدایی فرح بخشی فریبایی

به رخ گیسو فروریزی که دل ها را برانگیزی
از این بازیگری بگذر به هر صورت دلارایی

چرا زلف سیاهت را حجاب چهره می سازی؟
تو ماهی در دل شب ها نه پنهانی که پیدایی

زبانت را نمی دانم نه بی شوقی نه مشتاقی
نگاهت را نمی خوانم نه با مایی نه بی مایی

 

 

مهدی سهیلی

عشق

 

نشاط انگیز وماتم زایی ای عشق

عجب رسواگرورسوایی ای عشق

اگرچنگ توباجانی ستیزد

چنان افتدکه هرگز برنخیزد

تورایک فن نباشد،ذوفنونی

بلای عقل ومبنای جنونی

تولیلی رازخوبی طاق کردی

گل گلخانۀ آفاق کردی

اگربراونمک دادی ،تودادی

بدوخوی ملک دادی، تودادی

لبش گلرنگ اگرکردی ،توکردی

دلش راسنگ اگرکردی ،توکردی

به ازلیلی فراوان بوددرشهر

به نیروی توشدجانانه ی دهر

تومجنون رابشهرافسانه کردی

زهجران زنی دیوانه کردی

تواوراناله واندوه دادی

زمحنت سربه دشت وکوه دادی

چه دلهاکزتوچون دریای خون است

چه سرهاکزتوصحرای جنون است

به شیرین دلستانی یاددادی

وزآن فرهادرا بر باد دادی

سروجان ودلش جای جنون شد

گران کوهی زعشقش بیستون شد

زشیرین تلخ کردی کام فرهاد

بلندآوازه کردی نام فرهاد

یکی رابرمراددل رسانی

یکی رادرغم هجران نشانی

یکی راهمچومشعل برفروزی

میان شعله هاجانش بسوزی

خوشاآنکس که جانش ازتوسوزد

چوشمعی پای تاسربرفروزد

خوشاعشق وخوشاناکامی عشق

خوشارسوایی وبدنامی عشق

خوشابرجان من،هرشام وهرروز

همه دردوهمه داغ وهمه سوز

خوشاعاشق شدن، اماجدایی

خوشاعشق ونوای بینوایی

خوشادرسوزعشقی سوختن ها

درون شعله اش افروختن ها

چوعاشق ازنگارش کام گیرد

چراغ آرزوهایش بمیرد

اگرمیدادلیلی کام مجنون

کجاافسانه میشد نام مجنون

هزاران دل بحسرت خون شدازعشق

یکی دراین میان مجنون شدازعشق

دراین آتش هرآنکس بیشترسوخت

چراغش درجهان روشن ترافروخت

نوای عاشقان دربینواییست

دوام عاشقی هادرجداییست

مهدی سهیلی

کوچه

بی تو، مهتاب‌شبی، باز از آن كوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم،

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم.

در نهانخانۀ جانم، گل یاد تو، درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آمد كه شبی باهم از آن كوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه، محو تماشای نگاهت.

  آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشۀ ماه فروریخته در آب

شاخه‌ها  دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

 یادم آید، تو به من گفتی:

ـ «از این عشق حذر كن!

لحظه‌ای چند بر این آب نظر كن،

آب، آیینۀ عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است،

باش فردا، كه دلت با دگران است!

تا فراموش كنی، چندی از این شهر سفر كن!»

 با تو گفتم:‌ «حذر از عشق!؟ - ندانم

سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم،نتوانم

روز اول، كه دل من به تمنای تو پر زد،

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم . . .»

باز گفتم كه : «تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم!»

اشكی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب، نالۀ تلخی زد و بگریخت . . .

اشک در چشم تو لرزید،

ماه بر عشق تو خندید

 یادم آید كه: دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه كشیدم.

نگسستم، نرمیدم.

 رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم،

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه کُنی دیگر از آن كوچه گذر هم . . .

بی تو، اما، به چه حالی من از آن كوچه گذشتم!

فریدون مشیری
از مجموعۀ «ابر و کوچه»
 

شعر" کوچه" سروده هما میر افشار در پاسخ شعر کوچه اثر فریدون مشیری

بی تو طوفان زده دشت جنونم

صیدافتاده به خونم

تو چه‌سان می‌گذری غافل از اندوه درونم؟

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

قطره‌ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی...

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم،

دگر از پا نشستم

گوئیا زلزله آمد،

گوئیا خانه فروریخت سر من

بی تو من در همه شهر غریبم

بی تو، کس نشنود ازاین دل بشکسته صدائی

بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوائی

تو همه بود و نبودی

تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من

که ز کوی‌ات نگریزم

گر بمیرم ز غم دل

به تو هرگز نستیزم

من و یک لحظه جدایی؟

نتوانم، نتوانم

بی تو من زنده نمانم

مشنو ای دوست

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست      یا شب و روز به جز فکر توام کاری هست

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس                 که به هر حلقه موئیت گرفتاری هست

گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست                در و دیوار گواهی بدهند کاری هست

هر که عیبم کند از عشق و ملامت گوید             تا ندیده ست تو را بر منش انکاری هست

نه من خام طمع عشق تو می ورزم و بس         که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست

باد، خاکی ز مقام تو بیاورد و ببرد                      آب هر طیب که در کلبه عطاری هست

من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود؟             جان و سر را نتوان گفت که: مقداری هست

من از این دلق مرقع به درآیم روزی                    تا همه خلق بدانند که زناری هست

همه را هست همین داغ محبت که مراست       که نه من مستم، در دور تو هشیاری هست؟!

عشق سعدی نه حدیثی است که پنهان ماند      داستانی است که بر هر سر بازاری هست
سعدی

غم عشق

ترسم آخر زغم عشق تو دیوانه شوم،

بیخود از خود شوم و راهی میخانه شوم، 

آنقدر باده بنوشم که شوم مست و خراب،

نه دگر دوست شناسم نه دگر جام شراب

 

روز مرگم

روز مرگم هرکه شیون کند از دور و برم دور کنید            همه را مست و خراب از می انگور کنید

مرد غسال مرا سیر شرابش بدهید                          مست مست از همه جا حال خرابش بدهید

بر مزارم مگذارید بیاید واعظ                                      پیر میخانه بخواند غزلی از حافظ

جای تلقین به بالای سرم دف بزنید                           شاهدک رقص کند, جمله شما کف بزنید

روز مرگم وسط سینه ی من چاک زنید                         اندرون دل من یک قلم تاک زنید

روی قبرم بنویسید:وفادار برفت                                 آن دل سوخته, خسته ازین دار برفت...

 

مرگ قو

شنيدم كه چون قوى زيبا بميرد

فريبنده زاد و فريبا بميرد

شب مرگ، تنها نشيند به موجى

رود گوشه اى دور و تنها بميرد

در ان گوشه چندان غزل خواند ان شب

كه خود در ميان غزل ها بميرد

گروهى برانند كه اين مرغ شيدا

كجا عاشقى كرد، انجا بميرد

شب مرگ، از بيم، انجا شتابد

كه از مرگ غافل شود تا بميرد

من اين نكته گيرم كه باور نكردم

نديدم قويى كه به صحرا بميرد

چو روزى زاغوش دريا بر امد

شبى هم در اغوش دريا بميرد

تو درياى من بودى، اغوش وا كن

كه مى خواهد اين قوى، زيبا بميرد

 مهدی حمیدی شیرازی (شاعر)

دیوانگی

 

یارب مرا یاری بده تا خوب آزارش کنم

هجرش دهم، زجرش دهم ،خوارش کنم ،زارش کنم

از بوسه های آتشین ، وز خنده های دل نشین

صد شعله در جانش زنم،صد فتنه در کارش کنم

در پیش چشمش ساغری گیرم ز دست دلبری

از رشک آزارش دهم ،از غصه بیمارش کنم

بندی به پایش افکنم ،گویم خداوندش منم

چون بنده در سودای زر،کالای بازارش کنم

گوید بیفزا مهر خود،گویم بکاهم مهر خود

گوید که کمتر کن جفا ، گویم که بسیارش کنم

هر شامگه در خانه ای،چابکتر از پروانه ای

رقصم بر بیگانه ای ، وز خویش بیزارش کنم

چون بینم آن شیدای من فارغ شد از سودای من

منزل کنم در کوی او ، باشد که دیدارش کنم

گیسوی خود افشان کنم،جادوی خود گریان کنم

با گونه گون سوگندها،بار دگر یارش کنم

چون یار شد، بار دگر کوشم به آزاری دگر

تا این دل دیوانه را راضی ز آزارش کنم

                                                         " سیمین بهبهانی"

 

جواب شعر سرکار خانم بهبهانی

یارت شوم ، یارت شوم، هرچند آزارم کنی

نازت کشم ، نازت کشم ، گر در جهان خوارم کنی

بر من پسندی گر ستم ، دل را نسازم غرق غم

باشد شفابخش دلم ، کز عشق بیمارم کنی

گر رانی ام از کوی خود،وز باز خوانی سوی خود

با قهر و قهرت خوشدلم،هر عشوه در کارم کنی

من طایر پر بسته ام در کنج غم بنشسته ام

من کی قفس بشکسته ام تا خود گرفتارم کنی

من عاشقی دلداده ام ،بهر بلا آماده ام

یار من دلداده شو تا با بلا یارم کنی

ما را چو کردی امتحان ، ناچار گردی مهربان

رحم،آخر ای آرام جان بر  این دل زارم کنی

گر حال دشنامم دهی، روز دگر جانم دهی

کامم دهی کامم دهی ،الطاف بسیارم کنی

شمع شب افروزم شوی ، غمخوار و دلسوزم شوی

هر روز و شب آفرین بر طبع سرشارم کنی.

                                                            "ابراهیم صهبا"

 

"

حال جواب سرکار خانم بهبهانی به آقای صهبا

گفتی شفا بخشم ترا وز عشق بیمارت کنم؟

یعنی به خود دشمن شوم با خویشتن یارت کنم؟

گفتی که دلدارت شوم ،شمع شب تارت شوم؟

خوابی مبارک دیده ای ترسم که بیدارت کنم.

                                                          "سیمین بهبهانی"

جواب ابراهيم صهبا به سيمين بهبهاني:

ديگر اگر عريان شوي ، چون شاخه اي لرزان شوي

در اشکها غلتان شوي ، ديگر نمي خواهم تو را

گر باز هم يارم شوي ، شمع شب تارم شوي

شادان ز ديدارم شوي ، ديگر نمي خواهم تو را

گر محرم رازم شوي ، بشکسته چون سازم شوي

تنها گل نازم شوي ، ديگر نمي خواهم تو را

گر باز گردي از خطا ، دنبالم آيي هر کجا

اي سنگدل ، اي بي وفا ، ديگر نمي خواهم تو را

جواب رند تبريزي به سيمين بهبهاني و ابراهيم صهبا :

صهباي من زيباي من ، سيمين تو را دلدار نيست

وز شعر او غمگين مشو ، کو در جهان بيدار نيست

گر عاشق و دلداده اي ، فارغ شو از عشقي چنين

کان يار شهر آشوب تو ، در عالم هشيار نيست

صهباي من غمگين مشو ، عشق از سر خود وارهان

کاندر سراي بي کسان ، سيمين تو را غمخوار نيست

سيمين تو را گويم سخن ، کاتش به دلها مي زني

دل را شکستن راحت و زيبنده ي اشعار نيست

با عشوه گرداني سخن ، هم فتنه در عالم کني

بي پرده مي گويم تو را ، اين خود مگر آزار نيست؟

دشمن به جان خود شدي ، کز عشق او لرزان شدي

زيرا که عشقي اينچنين ، سوداي هر بازار نيست

صهبا بيا ميخانه ام ، گر راند از کوي وصال

چون رند تبريزي دلش ، بيگانه ي خمار نيست

مست مستم ساقیا دستم بگیر

 

مست مستم ساقیا دستم بگیر                 

تا نیفتادم ز پا دستم بگیر

بر در میخانه با زنجیر عشق         

بسته ای پای مرا دستم بگیر                           

دردمندم عاشقم افسرده ام               

ای به دردم آشنا دستم بگیر

اوفتادم سخت در گرداب عشق                                                               

این دم آخر بیا دستم بگیر                                     

من که بر این سینه چون آینه             

می زنم سنگ تو را دستم بگیر                 

                                           بیاد شاعر مرحوم بیژن ترقی